Η αναμενόμενη ποδοσφαιρική πανδαισία την Τετάρτη για κάθε ποδοσφαιρόφιλο με οδήγησε όπως και πολλούς άλλους μπροστά στις δύο οθόνες της τηλεόρασης. Το βράδυ ξεκίνησε από τη μία με την εκπληκτική νίκη των Σερραίων στο ΟΑΚΑ, μία νίκη-οξυγόνο και αλατοπίπερο της διοργάνωσης. Στην άλλη, έτρεχε το εντυπωσιακό σε ροή και ταχύτητα Βόλφσμπουργκ-Βέρντερ (2-5) για την αντίστοιχη γερμανική διοργάνωση.
Κι ενώ με τα πολλά γκολ στα δύο παράλληλα ματς δεν ήξερε κάποιος που να πρωτοκοιτάξει, στο Αμβούργο η τοπική ομάδα σφράγιζε χαλαρά το εισιτήριο του ημιτελικού κόντρα στην αδύναμη Βέχεν.
Το θέαμα θα συνεχιζόταν με το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ και το σχεδόν ταυτόχρονο Λεβερκούζεν-Μπάγερν. Στο Ντύσελντορφ το ματς ήταν με τρελή εξέλιξη (3-0, 3-2 σε πέντε λεπτά και τελικά με το Χαριστέα να βοηθά έκλεισε στο 4-2 για τους γηπεδούχους), αφήνοντας την πολυ-πρωταθλήτρια Γερμανίας εκτός της συνέχειας. Εκεί κάπου αναρωτήθηκα αν κάτι ανάλογο θα συμβεί και στο ελληνικό ματς. Η απάντηση είναι γνωστή σε όλους. Οι κινούμενοι -σε σχέση με το άλλο ματς- σαν σε ριπλέι σε ορισμένες στιγμές 22 παίκτες στο φαληρικό γήπεδο δεν ήταν άμοιροι ευθυνών στο
αίσθημα του φτωχού συγγενή για μία ακόμη φορά.
Η Μπάγερν όπως και όλες οι μεγάλες ομάδες σε κάθε χώρα παίρνει το μικρό ποσοστό που της αναλογεί με αποκορύφωμα το αμφισβητούμενο φάουλ στις καθυστερήσεις του ματς στο Αμβούργο το Μάιο του 2001 που της έδωσε έναν τίτλο. Ετσι ανάλογα κι ο Ολυμπιακός παίρνει κάτι παραπάνω. Η Μπάγερν όμως αδικείται κιόλας με πρόσφατο παράδειγμα το ακυρωθέν γκολ του Τόνι στο Αμβούργο και το λανθασμένο οφσάιντ στο γκολ του Κλόζε κατά της Κολωνίας που έφεραν ήττες και τη συναρπαστική μάχη πέντε ομάδων για τον τίτλο στη Μπουντεσλίγκα.
Ετσι σκεφτόμουν μετά τις δύο με βάση τον κανονισμό σωστές αποβολές παικτών των Θεσσαλονικέων σε σύγκριση με την ελαστικότητα σε αντίστοιχα φάουλ των γηπεδούχων. Αλλά ο διαιτητής του ματς φρόντισε στο 93' και τη φάση του Μπακαγιόκο να με βγάλει χαζό που ως τότε τον υπερασπιζόμουν. Χρειάζεται ο Ολυμπιακός να παίζει έντεκα εναντίον εννιά για να επικρατήσει του ΠΑΟΚ ή ο Αβραάμ φύσηξε σαν Βαρδάρης ρίχνοντας τον προφανώς πιο γρήγορο παίκτη του ΠΑΟΚ; Κι αν μιλάμε για λάθη, παντού γίνονται, ωστόσο τόσο εξόφθαλμα πλέον;
Να υποθέσω ότι ακόμη κι αν εκτός περιοχής εκείνη τη στιγμή σκόραραν οι Θεσσαλονικείς, με παίκτη παραπάνω για 27 λεπτά στο «κάστρο Καραισκάκη» δεν μπορεί ο σχεδόν συνδρομητικός πρωταθλητής να σημειώσει δύο γκολ; Εγώ λέω ότι μπορεί, αλλά αν δεν τα καταφέρει ας μη συνεχίσει στο θεσμό. Φάουλ και κόκκινη (προφανής θέση για γκολ) θα έβγαζε ακόμα κι ο νέος -προφανώς- κάτοχος διαρκείας στην ομάδα του Πειραιά, ένας γκριζομάλλης κύριος με γυαλιά που συνεχώς είναι δίπλα στον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Κάποιος που μοιάζει πολύ σε έναν θεσμικό παράγοντα που επί μία
δεκαετία «διαρρήγνυε τα ιμάτια του» ότι δεν συνδέεται με το συγκεκριμένο πρόεδρο και την ομάδα του, μηνύοντας μάλιστα αρκετούς που του το καταλόγιζαν
Φυσικά και δεν μπορεί και δεν πρέπει την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη να συμβεί το παραμικρό σε θέμα βίας και είναι προς συμφέρον ακόμη και των θερμόαιμων οπαδών της ομάδας να μην κάνουν κάτι που θα φέρουν την προσπάθεια ενός έντιμου ΠΑΟΚτζή όπως ο Ζαγοράκης αρκετό καιρό πίσω, αλλά στη θέση των οπαδών του δε θα μπορούσαν να είναι εκείνοι της Ξάνθης, του Αρη ή και οι λιγοστοί του Θρασύβουλου που τα έζησαν νωρίτερα φέτος; Θα ήθελαν κι αυτοί να χαρούν μία επιτυχία σαν εκείνους της Λεβερκούζεν. Αυτούς και τις ομάδες τους ποιος τους
προστάτεψε όπως ζητά η πειραϊκή ΠΑΕ δικαιολογημένα σήμερα; Προς τι αυτή η διαιτητική υπερπροστασία στο Φάληρο, τη στιγμή που φτάνει μία Σεντ Ετιέν να εξαφανίσει το περί «απόρθητης έδρας-κάστρου» σερί;
Για να γυρίσω στο ματς του Ντύσελντορφ, ναι η συμπαθής λόγω μεγέθους στους διαιτητές Μπάγερν αποκλείστηκε, ενώ ο Ολυμπιακός πέρασε «πάση θυσία». Οι Βαυαροί πρέπει να ανασυνταχτούν προσπαθώντας περισσότερο ακόμη στη συνέχεια και θα το κάνουν όπως μετά από κάθε αποτυχία ως τώρα. Για να καταλάβουμε τις διαφορές ελληνικού και γερμανικού ποδοσφαίρου, αλλά κυρίως και γιατί η Μπάγερν μπορεί να ρίχνει και πεντάρες στη Λισσαβώνα όπως την περασμένη εβδομάδα.