Οι φιλόδοξοι γηπεδούχοι έχουν κάνει άλματα προόδου τα τελευταία χρόνια όντας πλέον μία υπολογίσιμη δύναμη ειδικά στην έδρα τους, αλλά είμαστε σαφώς σε καλύτερη θέση από εκείνους και δεν χρειαζόμαστε ούτε την εύνοια της τύχης ούτε να συνωμοτήσουν διάφορες δυνάμεις για να φύγουμε με θετικό αποτέλεσμα από το Ισραήλ.
Επιπλέον ατού ότι τέσσερις μέρες μετά τους υποδεχόμαστε στο Ηράκλειο με νωπές της μνήμες από το ματς του Σαββάτου αλλά και τυχόν ψυχολογικά πλεονεκτήματα. Με τέσσερις βαθμούς παραμένουμε στις κορυφή άσχετα αν η Ελβετία ενδεχομένως με "εξάποντο" μας φτάσει, καθώς σε εμάς μένει μόνο η επίσκεψη στις Αλπεις ακόμη στο δρόμο για τη Νότια Αφρική.
Αγωνιστικά δε θεωρούμε ότι οι απουσίες των Λυμπερόπουλου-Αμανατίδη στην επίθεση θα κοστίσουν, καθώς ο πρώτος έτσι κι αλλιώς «τζόκερ πολυτελείας» είναι στην Εθνική, ενώ τη δουλειά του δεύτερου κάνει εξίσου εποικοδομητικά ένας πολύ καλός Σαμαράς ή ένας λίγο υπερβάλλων εαυτόν Σαλπιγγίδης.
Η απουσία του Κατσουράνη είναι πιο σημαντική, αν και ο Τζιόλης είναι καλύτερος τελευταία απ'ότι άφησε να διαφανεί με δηλώσεις του ο αθλητικός διευθυντής της Βέρντερ Αλοφς, που έχει σαφώς τους λόγους του ενόψει καλοκαιριού και τελικής συμφωνίας με ΠΑΟ. Εκτιμούμε ότι τελικά η γερμανική ομάδα θα «τραβήξει» την οψιόν αγοράς του έλληνα μέσου, παρά τη γραμμή περί μετριότητας που περνά προς τα έξω.
Χρόνιο το πρόβλημα στη θέση του γκολκίπερ από την εποχή Νικοπολίδη καθώς δεν φαίνεται να διαθέτουμε τερματοφύλακα με δυνατές εξόδους, καθώς ο Χαλκιάς δεν πρόκειται στα 34 του να βελτιωθεί τόσο αισθητά, ενώ ο Τζόρβας δεν αγωνίζεται ώστε να βελτιωθεί αρκετά και στο βάθος δεn φαίνεται άλλη λύση. Εστω κι αν γνωρίζουμε τις δυσκολίες της περίπτωσης Ντρόμπνι παλιότερα, κάθε φορά που ξεχωρίζει στη Μπουντεσλίγκα, ο κορυφαίος τερματοφύλακας της σεζόν θυμόμαστε τη χαμένη ευκαιρία με ευθύνη πολλών. Θετική η κλήση του συνεχώς βελτιωμένου Κουτσιανικούλη αρκεί να του δοθεί ευκαιρία και χρόνος συμμετοχής έστω και μόνο στη «σπίτι» του.
Τέλος, δύο λόγια για τη σχέση Εθνικής-κοινού. Φυσικά και ξεφούσκωσε το boom της Πορτογαλίας αλλά επουδενί δεν έχουμε γυρίσει στην εποχή προ του 2003. Ο κόσμος εξακολουθεί να πιστεύει στην αποτελεσματικότητα της ομάδας του Οτο, απλά λίγο τα διαρκείας, λίγο τα οπαδικά στο «Καραισκάκη», περισσότερο η πίκρα της υπόλοιπης Ελλάδας να δει από κοντά την ομάδα σε σημαντικό ματς και όχι φιλικό της πλάκας έφεραν τη γύμνια στις κερκίδες όπως κατά των Ιταλών και Δανών.
Η απόφαση είχε ληφθεί νωρίτερα, αλλά η ζημιά στις σχέσεις Εθνικής-κοινού είχε γίνει. Αυτό που λείπει για να αναθερμανθεί ο υπέροχος αυτός έρωτας διαρκείας είναι μία μεγάλη νίκη την οποία αγνοούμε αρκετό καιρό και συγκεκριμένα από το «διπλό» στην Κωνσταντινούπολη. Άλλος ένας λόγος για μία μεγάλη εμφάνιση και νίκη.